Dagboek van een instructeur

Wie van ons moet nog over de volgorde van handelingen nadenken als we in de auto zitten en een hoek om willen slaan? Binnenspiegel, buitenspiegel, over de schouder, richting aangeven, terugschakelen… naarmate je meer autorijdt, voer je die handelingen uit zonder nadenken. Die routine, die mate van inslijpen zit er voor de handelingen van het verlenen van Eerste Hulp niet in. De doorsnee EHBO’er zal nooit voldoende ervaring op doen om een geroutineerd hulpverlener te worden. Dus moeten we het hebben van herhalingslessen. We zien daar allemaal de noodzaak wel van in, maar oh … hoe saai is het soms om bekende zaken te moeten herhalen. Gelukkig zijn er praktijkoefeningen die het opfrissen van kennis en vaardigheden boeiender maken. Een andere manier om op een leuke manier het geleerde toe te kunnen passen is door deelname aan wedstrijden.

De groep waarin ik les gaf, hadden een paar wedstrijdteams, elk met drie ervaren EHBO’ers die het wedstrijdelement leuk vonden en de uitdaging ervan als een goede manier om hun vaardigheden op peil te houden. Een dergelijk team bestaat uit drie personen, waarvan een als coördinator fungeert. Tijdens de wedstrijd worden ze geconfronteerd met een of meerdere ongevalsituaties – vaak met meerdere slachtoffers – en moeten ze naar hun beste kunnen hulp verlenen. De taak van de coördinator is om de ongeval-scene te beoordelen, vast te stellen wat er precies gebeurd is en welke hulp er nodig is. Vervolgens gaan de hulpverleners op aanwijzing van de coördinator aan de slag.

Het team dat deze keer aan een wedstrijd deelnam, had nog niet eerder als team gewerkt. Weliswaar hadden ze zich samen voorbereid op de wedstrijd door een aantal keren extra te oefenen, maar dit was hun eerste optreden als wedstrijdteam. Vlak voor de wedstrijd hoorde ik de coördinator aan de andere teamleden vragen of ze wellicht ook een voorkeur hadden voor bepaalde letsels of misschien juist bepaalde zaken liever niet wilden behandelen. Een teamlid, een jonge man, gaf aan dat hij liever geen bloederige wonden wilde behandelen omdat hij niet echt goed tegen bloed kon. De coördinator gaf aan er rekening mee te zullen houden en even later werd het team naar binnen geroepen.

Het ongeval deze keer bestond uit een burenruzie, waarbij een van de querulanten zijn buurman met * een mes had gestoken en zelf een paar flinke klappen had gehad. De gestoken man bloedde flink en zag er angstaanjagend uit. De coördinator overzag de situatie, stuurde een EHBO’er naar de man die met een mes liep te zwaaien om een eind te maken aan een potentieel gevaarlijke situatie en stuurde vervolgens de jonge man (die niet tegen bloed kon) naar het bebloede slachtoffer! Vanuit de verte zag ik onze hulpverlener wit wegtrekken, zich vervolgens vermannen en kordaat begon met het verlenen van Eerste Hulp. Het team won die dag een tweede prijs, maar de coördinator is nog lang geplaagd met de manier waarop hij zijn teamleden ingezet had.

 

E l s K n a a p en

 I n s t r u c t e u r E e r s t e Hulp / l id N O DE

Related posts