Puber in het ziekenhuis

Drank en drugs zijn levensgevaarlijk voor pubers, maar dat zien ze zelf niet zo. Wat gebeurt er als een jongere op de spoedeisen­de hulp terecht komt? Welke behandelproto­collen zijn er?

Het is uiterst belangrijk dat kinderen door hun ouders worden geattendeerd op de gevaren van drank- en drugsmisbruik. Maar zodra het kind door de gevolgen van dit misbruik in aanraking komt met het zieken­huis, en in het ernstige geval de intensive-care, dan zal als dit alles goed afloopt hier een protocol in werking treden waarbij op multidisciplinair niveau dit pro­bleem wordt aangepakt. Want ook drank en drugsver­slaving is al een groot probleem onder de Nederlandse jeugd, zonder dat wij ons dat eigenlijk zo beseffen. Ook kindermishandeling komt helaas nog frequent voor. Het is daarom uiterst belangrijk dat deze kinderen worden begeleid.

 

Checklist

Zodra een kind of jongvolwassene, niet ouder dan achttien jaar, zich meldt op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis, zal er altijd een controle op mishande­ling gaan plaatsvinden. Dit gebeurt aan de hand van een checklist in het dossier van dit kind. Kinderen tot vier jaar zullen een volledig lichamelijk onderzoek krij­gen (kleding uit) om te kunnen beoordelen op verder letsel. Te denken valt aan blauwe plekken, littekens, en brandwonden. Komt er uit de checklist informatie naar voren die kan duiden op kindermishandeling, dan wordt direct de kinderarts in kennis gesteld. Die zal een gesprek aangaan met de ouders of wettelijke verte­genwoordigers van het kind. De kinderarts beoordeelt dan of er inderdaad mogelijk sprake is van kindermis­handeling of niet. Zodra de kinderarts het aannemelijk vindt dat er sprake is van kindermishandeling, dan wordt het Anoniem Meldpunt Kindermishandeling (AMK) in kennis gesteld. Zij nemen de situatie verder over, ze gaan in gesprek met de ouders. Als het nodig is, wordt ook justitie hiervan op de hoogte gesteld.

 

Drank of drugs

Het komt regelmatig voor dat er kinderen op de spoed­eisende hulp van een ziekenhuis komen die zwaar onder invloed zijn van drank of drugs. Soms zelfs zo ernstig dat het de vitale functies van dit kind bedreigt en het kind op de intensive-care moet worden opgeno­men om de vitale functies te ondersteunen en het kind te beademen. Dit zijn schrijnende situaties, die helaas niet geheel zelden voorkomen. In dergelijke gevallen zal ook aandacht worden besteed aan eventuele versla­vingszorg. De ouders van het kind worden benaderd door de kinderarts en worden geïnformeerd over de situatie die zich heeft voorgedaan en wat hiervan de risico’s zijn. De ouders worden geïnformeerd over de mogelijkheden tot hulp om dit (mogelijke) versla­vingsprobleem te gaan behandelen. Veel ziekenhuizen hebben goede afspraken met centra die gespecialiseerd zijn in verslavingszorg. Er wordt dan aan de ouders gevraagd om toestemming deze medische gegevens uit te wisselen met een dergelijk centrum. Daarnaast zal er ook een medewerker van dat centrum contact opnemen met de ouders en verder in gesprek gaan om afspraken te maken hoe de verslaving behandeld kan worden.

 

Protocol

Gelukkig komt er meer controle op mishandeling en op verslavingszorg bij kinderen. Daarnaast worden de behandelprotocollen ook frequent aangepast en ver­beterd. Niet alleen binnen het ziekenhuis, maar ook buiten het ziekenhuis, door bijvoorbeeld huisartsen en behandelpoli’s, wordt hier meer aandacht aan besteed. Dat heeft te maken met het feit dat beide problemen nog steeds groeien. Naar de reden van deze progressie wordt onderzoek gedaan. Wellicht heeft het te maken met de grote werkloosheid en de spanningen/psychi­sche problematiek die dit alles met zich meebrengt. Toch bestaat er in mijn optie geen enkel excuus voor kindermishandeling of het tolereren van misbruik van verdovende middelen. Dat we hier met z’n allen op toe gaan zien en signalen snel doorgeven aan de be­treffende instanties, moet niet meer dan normaal gaan worden.

 

Peter Scheepers

Related posts