Bij de geboorte van een magazine

Bij de geboorte van een nieuw magazine, past een mooie anekdote over de geboorte van een baby. Die gaat als volgt: aan het eind van een nachtdienst, ‘s morgens vroeg als de nachtdienstdip flink toeslaat, word ik met spoed naar een vrouw gestuurd die aan het bevallen is. Geen verloskundige aanwezig, paniek! Het koppie komt er al uit! De verloskundige is gebeld, maar wij mogen als ambulanceverpleegkundige met grote spoed rijden. We hebben geleerd een bevalling te begeleiden. Maar omdat wij in Nederland een prima verloskundigenorganisatie hebben hoeven wij maar zelden in te springen. Meestal komen wij né de bevalling als er voor de moeder of kind tóch een reden is om naar het ziekenhuis te gaan.

Deze moeder zou eigenlijk in het ziekenhuis bevallen. Maar in de week dat ze uitgerekend was, kwam de bevalling toch onverwacht snel op gang. Na een half uur was er geen houden meer aan. Drie smalle, steile trappen omhoog. Eenmaal op een kleine bovenwoning aangekomen, pufte ik bijna net zo hard als de moeder in spe zelf. Zij zat in de douchebak, paniekerig, en wilde echt die douchebak niet uit. Het enige dat ze wilde is dat de verloskundige nü kwam. Aangezien het kruintje al zichtbaar was, leek mij een stukje lopen naar het bed ook geen optie meer. Dan maar een belangrijke regel in de hulpverlening toepassen: hulp op de plaats.

 

Opdracht aan mijn collega chauffeur: snel een matras van het bed halen, in de badkamer leggen en de partusset open maken. Ondertussen probeer ik haar op haar gemak te brengen. Wel eens een vrouw met persweeën meegemaakt? Die laat zich dus echt niet zomaar geruststellen. Ik kreeg haar zover om op handen en knieën de douchebak uit te kruipen, op het matras. In deze houding wilde ze niet meer verder. Nou mevrouw dan gaan wij dit samen zó oplossen. Ja mevrouw, pers maar mee. Dat is dus gelijk een nieuwe stelregel: straal als hulpverlener zekerheid in woord en daad uit. Gelukkig verliep de bevalling verder op natuurlijke wijze en werd er een wolk van een baby geboren. Net toen ik de navelklemmen had geplaatst kwam de verloskundige al hijgend en puffend binnen. Moeder en kind maakten het goed. Gelukkig weer een adres waar wij met een glimlach langs kunnen rijden.

Paul Wouters

Related posts