Column: Eigen veiligheid

De eerste regel in de hulpverlening is eigen veiligheid. Die staat voorop, dat is duidelijk. Maar altijd en consequent toepassen is niet altijd even makkelijk. Gevaren zitten soms verstopt, in kleine hoekjes, in simpele onschuldig ogende toestanden. Kom er dan maar eens op. Daarnaast zijn wij hulpverleners, zowel professionals als vrijwilligers, gedreven om t e helpen, t e doen. Direct reageren en actie ondernemen zit in ons bloed. In eerste instantie afstand nemen en de situatie in al zijn details overzien, w o r d t o o k niet altijd d o o r de (overstuur zijnde) omstander begrepen en op prijs gesteld.

Ik geef hier twee voorbeelden over eigen veiligheid eerst. De eerste betrof een verhanging van iemand in een achtertuin in het oude stadscentrum. Bij arriveren had de politie de persoon uit de verhanging bevrijd en waren ze met reanimeren begonnen. Het slachtoffer had bij de bevrijding een flinke hoofdwond opgelopen. D i t kwam door de val die het slachtoffer maakte, samen met de agenten. Toch had het slachtoffer slechts op een hoogte van 30cm boven de grond gehangen. Als t o u w was een oranje verlengsnoer gebruikt die tussen de groene struiken in de tuin verdween. Het snoer hing over een dikke tak van de b o om en was daarnaast om de hals van het slachtoffer gedraaid. De agenten hadden bij het aanzien van het tafereel direct actie ondernomen want iemand had het k o r t van tevoren zien gebeuren en gebeld. Een agent tilde het slachtoffer iets op t e r w i jl de ander het snoer doorknipte. Toen bleek dat er nog s t r o om op het snoer stond. D i t had een flinke k o r t s l u i t i ng t o t gevolg waarbij de drie betrokkenen ten val kwamen. Achteraf gezien kun je zeggen stom, eerst controleren waar dat verlengsnoer op u i t k o m t , maar ik kan mij deze actie goed voorstellen. Gedreven door handelen, hulpgeven en geen seconden willen verliezen, hebben deze hulpverleners gehandeld. W a t ik enorm knap vind is dat ze hierna t o c h gelijk doorgingen met reanimeren.

De andere situatie: als rapid responder kwam ik aan bij een diabeet met een hypo. De familie had al glucagon gespoten. Glucoselevel was na controle laag/normaal maar betreffende persoon was nog steeds niet aanspreekbaar. Langzaam begon hij te reageren maar hij was totaal verward, onrustig, praatte onverstaanbaar, was niet te begrijpen, was afwerend, chaotisch en niet te corrigeren. Hij kwam overeind van de keukenvloer en greep doelloos in keukenlades, kastjes. Meneer haalde de heleboel overhoop. Toen zag ik opeens een messenset aan een magneetstrip aan de muur hangen. Ik glipte langs het slachtoffer heen en griste de messen van de strip en gaf ze aan een ander familielid om ze te verbergen. Je weet maar nooit wat zo iemand in verwarde en geagiteerde toestand gaat doen. Overigens een keurig n e t t e situatie daar waarbij je geen gekke dingen zal verwachten. Dat is soms wel eens anders. Ik kom wel eens op andere plaatsen waarbij je automatisch op je hoede bent. Verwaarloosde boel, smerig en een Rotweiler die al luid blaffend en met een blote-tanden-‘smile’ mij stond o p te wachten. Het: ” O h hij doet niks hoor… loop maar gewoon d o o r ” , stelde mij t o c h niet echt gerust. D o e t u Wodan t o c h maar even naar achter graag… ik wacht wel even… Eigen veiligheid eerst.

Paul Wouters

Related posts