Column: Ongeval en dieren

Als ambulanceverpleegkundige kom ik natuurlijk ook geregeld bij ongevallen waarbij direct of indirect een dier betrokken is. Ik zal de pechsituaties maar buiten beschouwing laten, zoals een fietser die ten val komt door een plots de weg overstekende hond. Of de uitwijkende automobilist die wilde voorkomen dat hij een egel plat rijdt en tegen een boom knalt. Laat ik het hebben over directe oorzaak en gevolg. Dan komen we bijvoorbeeld op de hondenbeten of trap van een paard. Paardensport levert toch verrassend vaak letsel op. Val van een paard of er worden afgeworpen, dan kunnen we ons nog iets voorstellen wat het letsel kan zijn. Breuken her en der, schouder uit de kom, hersenletsel, je kan het zo gek niet bedenken. Lastiger wordt het als een trap van een paard in de buik terechtkomt. Als het slachtoffer bij kennis is, kan die dat nog aangeven. Bij een bewusteloos persoon wordt dat lastig en zal je op onderzoek uit moeten gaan en zal men onder de kleding moeten kijken naar afdrukken op/in de huid. Soms is een duidelijke afdruk van een hoef zichtbaar. Dan is een bloeduitstorting in de huid nog niet het ergste maar de krachten zijn mogelijk ook dieper doorgedrongen en kunnen organen in de buik hebben beschadigd. Men moet dan denken aan scheuren van milt, lever of darmen. In principe van elk orgaan in de omgeving van de afdruk. Als EHBO’er is ontkleden en op zoek gaan naar zoiets als een hoefafdruk niet jouw prioriteit. Maar heeft een ander het gezien of kan het slachtoffer het aangeven, dan is dat belangrijke info. Nagaan wat er gebeurd is, is niet voor niks een van de vijf belangrijke EHBO-regels. Houdt in ieder geval rekening met een inwendige bloeding en observeer naar shockverschijnselen of ontwikkeling. Een warm transpirerende (van inspanning) ruiter met een normale-rode kleur is normaal. Een bleek wegtrekkend, klam en koud gelaat en toenemende ademhalingsfrequentie bij diezelfde ruiter is alarmerend. Daarnaast zijn open wonden opgelopen in paardenomgeving berucht voor tetanusinfectie. Tot de leeftijd van ongeveer 20 jaar is men hiervoor gevaccineerd door het kindervaccinatieprogramma. Daarna is hervaccinatie wellicht noodzakelijk.

Een hondenbeet is vaak een lelijke verwonding. Zeker van grotere en sterkere honden zoals waakhonden. Dit doet mij weer denken aan de onfortuinlijke politieagent die aangevallen werd door… een politiehond. De betreffende agent rende achter een boef aan. Een fractie later laat een collega-agent zijn politiehond los om ook die boef te pakken. Op volgorde: boef-agent-politiehond. Die hond dacht waarschijnlijk: “Hé? Twee wegrennende boeven! Ik pak de eerste de beste!” En hap, hij hangt bij de agent aan de elleboog. En dan laat een politiehond écht niet meer los! Met als gevolg lelijke bijtverwonding van huid en spieren. Uitwendig bloedverlies viel mee maar inwendig te vermoeden door toenemende zwelling. Dus koelen en drukverband en naar de Spoedeisende Hulp. Ook deze wonden zijn berucht voor infectie en ook voor tetanus, want beesten eten van alles. Maar onderschat mensenbeten niet. Dan weet ik zo net nog niet door wie ik het liefst NIET gebeten wordt…

Paul Wouters

Related posts