Column: Tanzania 2

Nu loop ik als arts door het ziekenhuis. Ik heb drie jaar gewerkt als arts-assistent en ben terug gegaan naar Sengerema Hospital om te zien hoe het ervoor staat en waar ik kan helpen. Ik ben blij om te zien dat er dingen veranderd zijn in Sengerema. Het ziekenhuis is druk, er zijn ongeveer 300 bedden, waarin gemiddeld 400 patiënten liggen. We kunnen ons het bijna niet voorstellen, maar patiënten liggen hier soms met z’n tweeën in bed. Je wordt verzorgd door je familie, ze koken je eten en doen je was. Je betaalt zelf voor je opname en een zorgverzekering is er niet. Dat betekent dat je familie bij opname alle benodigdheden gaat kopen, zoals infuusnaalden, vloeistoffen of medicijnen. Contant afrekenen. Gelukkig beschikt het ziekenhuis over gemotiveerd personeel dat ondanks de hoge werkdruk zijn best doet om zoveel mogelijk mensen te helpen. Ze kunnen alle hulp gebruiken en dat is de reden dat mijn collega co-assistenten van toen en ik besloten hebben dat we het ziekenhuis blijvend willen ondersteunen. Inmiddels lukt dat aardig en hebben we een aantal prachtige projecten van de grond weten te krijgen. De zorg loopt nog jaren achter bij Nederland, maar het wordt stapje voor stapje beter! Om de brandende zon te ontvluchten loop ik de afdeling Internal Medicine voor mannen binnen. In Tanzania ligt de levensverwachting lager dan in Nederland en de leeftijd van de mannen in de zaal komt dan ook in de buurt van die van mij. Ze zijn ziek van malaria, tuberculose of AIDS. Gelukkig zijn er meestal wel voldoende medicijnen om deze ziektes te behandelen, omdat de overheid er speciale programma’s voor heeft ontwikkeld. Deze maand is er echter een groot tekort aan medicijnen, de leveringen blijven uit. Dat betekent dat patiënten zelf de medicijnen moeten kopen in de ‘Duka la dawa’ buiten het ziekenhuis. Niet iedereen kan dat betalen. Maar er is hulp, de matron (verpleegkundig hoofd van het ziekenhuis) heeft een potje met geld om de allerarmsten te ondersteunen. Zo kunnen de meeste mensen toch geholpen worden. Want, als je ziek bent, kan je niet werken en dat betekent direct dat je gezin geen inkomsten heeft. Ziek zijn heeft een grote impact op het leven in Tanzania en met onze stichting proberen we een helpende hand te bieden.

Kijk voor informatie op: www.stichtingvsh.nl

Pim de Ruijter

Related posts