Dagboek van een instructeur: Hondse zaken

Eigenlijk zijn eerstehulplessen vreemd. Je leert iets en oefent gedurende vele uren voor iets waarvan je hoopt dat je het nooit zult hoeven toepassen. Daar komt nog bij dat, zelfs al heb je nog zo veel in allerlei gespeelde situaties geoefend, je in het e c h t e leven toch voor onverwachte situaties kan komen te staan.

Tijdens de lessen eerste hulp leer je een aantal technieken die je kunt toepassen in allerlei verschillende omstandigheden en in uiteenlopende situaties. Helaas echter kun je als instructeur niet een soort draaiboek aan de cursisten aanbieden waarin precies aangegeven wordt wat er in een bepaalde situatie gedaan moet worden en hoe er bij een bepaald ongeval gehandeld, of misschien juist wel niet, gehandeld moet worden. Iedere ongevalsituatie is nu eenmaal uniek en dat betekent dat een EHBO’er t o t op zekere hoogte moet improviseren, zich moet aanpassen aan de situatie van dat moment en gebruik moet maken van de technieken die hij geleerd heeft en de hulpmiddelen die op dat moment voorhanden zijn.

Tijdens de cursus leer je een actieve bloeding te stelpen en vervolgens een keurig verband aan te leggen. Over het algemeen begin je met een bloeding aan de onderarm en later wordt er misschien ook nog eens geoefend met een bloeding aan het been. Maar wat doe je als je te maken krijgt met iemand die een actieve bloeding op een heel andere plaats heeft? Iedere EHBO-cursist moet uiteindelijk de slag maken waarbij men zich de onderliggende theorie zo goed eigen heeft gemaakt dat men iedere bloeding op de juiste manier kan behandelen.

Aan het begin van een herhalingsles wordt altijd dezelfde vraag gesteld: “Wie heeft de afgelopen tijd zijn eersthulpvaardigheden nodig gehad?” Meestal duurt het even, want gelukkig hebben de meeste EHBO’ers niet dagelijks hun vaardigheden nodig. Maar op die les ging er meteen een hand omhoog: “Ik heb mijn hond mond-op-mond gegeven!” Het blijft even stil na die mededeling, maar dan barsten we allemaal spontaan in lachen uit. Maar als we uitgelachen zijn, vertelt de vrouw dat haar hond zich verslikt had in een botje en niet meer ademde. Ze had de bek van de hond open gedaan en kon het botje eruit halen. Maar omdat de hond niet ademde, had ze vervolgens zijn bek dicht gedrukt en hem via de neus beademd. Na een paar beademingen begon de hond weer zelf te ademen en keek hij rond om te zien waar zijn bot gebleven was!

Het was een onverwacht verhaal dat deze cursist ons vertelde. Maar later dacht ik: “Wat heb jij het goed begrepen! Waarschijnlijk zijn er voor honden speciale richtlijnen betreffende eerste hulp, maar jij hebt wat je geleerd hebt betreffende mensen, heel kundig toegepast op je hond en daarmee het leven van je huisdier gered!” Eerste hulp is weten wanneer en hoe je moet handelen, niet alleen bij de mens, maar ook bij dieren!

Els Knaapen
Instructeur Eerste Hulp I lid N.O.D.E.

Related posts