Dagboek van een instructeur

Lesgeven in de Eerste Hulp doe je eigenlijk nooit alleen. Meestal werk je nauw samen met een simulatie slachtoffer, een LOTUS. De LOTUS ondersteunt de lessen, illustreert ze en geeft er diepgang aan. Het geheim van een leuke en interessante EH les zit ‘m vaak in de ‘klik’, tussen de instructeur en het simulatieslachtoffer.

Een LOTUS waarmee ik heel graag samenwerk is Elly. We voelen elkaar haarfijn aan en hebben samen ontzettend veel plezier in het lesgeven. Elly en ik leerden elkaar kennen op de EHBOvereniging en we wilden allebei graag verder met ons diploma. Ik ging de opleiding instructeur Eerste Hulp doen en Elly besloot de kant van LOTUS (Landelijke Opleiding tot Uitbeelding van Slachtoffers) op te gaan.

Inmiddels hebben we de opleiding al weer een aantal jaren achter ons en geven we met veel plezier les. Elly is goed, heel goed. Ze speelt fantastisch, weet altijd de juiste toon te vinden als een oefening eens wat minder gaat, maar weet ook wanneer ze een stapje terug moet doen om de les vlot te laten verlopen. En, wat er ook gebeurt: ze blijft altijd perfect in haar rol.

Tot die ene keer…

Het was een les verbandleer, een les waarbij je er als instructeur altijd voor moet zorgen dat de stof niet alleen herhaald wordt, maar dat de cursisten ook een interessante én leuke avond hebben. Die avond werkten we met een carrousel; cursisten kregen een aantal verschillende opdrachten voorgeschoteld. Het was een gevarieerde les en iedereen was lekker aan het werk. Bij het snelverband word aangelegd, rolletjes zwachtel afknippen en een doekverband aanleggen. Toen de les tegen het einde liep begonnen de cursisten een beetje melig te worden. Zo had een van de cursisten de rolletjes niet afgeknipt, maar onder de kin van het slachtoffer vastgeknoopt. Het slachtoffer: een keurige, al wat oudere heer, type bankdirecteur, liet het zich rustig welgevallen en stapte zo toegetakeld naar het volgende onderdeel: flauwte.

Daar lag Elly lag op de grond; ze was flauwgevallen. Volgens de regels liet de oudere heer zich naast haar op zijn knieën vallen, schudde haar voorzichtig en riep: “Doet u uw ogen eens open!” Elly reageerde en deed haar ogen open om enigszins verdwaasd om zich heen te kijken. Ze wilde net gaan vragen wat er gebeurd was toen haar oog op de – als een paasei met strik uitgedoste – hulpverlener viel. Ze kwam niet meer bij van het lachen. De oudere heer keek haar onthutst aan. Dit is het leuke van het werk: tijdens een oefening loopt een ernstige situatie altijd goed af.

Els Knaapen, Docent N.O.D.E. Opleiding

Related posts