Vernieuwing kost tijd

Het eerste Oranje Kruisboekje is in december 1912 verschenen, in 2011 zag de 26ste druk het licht. Natuurlijk veranderen de inzichten en richtlijnen. Ik zeg bij veranderingen altijd tegen mijn herhalingscursisten: “Vroeger deden we het niet fout, momenteel is echter de overtuiging dat je het beter zo kunt doen?’ Voortschrijdend inzicht heet dat dan. Maar zijn die vernieuwingen binnen de Eerste Hulp direct paraat?

Een jaar geleden trok ik baantjes in het plaatselijke zwembad, net als een grote groep andere zwemmers en zwemsters . Een dame in het ondiepe gedeelte riep ineens: “Help, die man wordt niet goed!” Ik spoedde mij direct naar de zwemmer, die inderdaad met het hoofd onder water was verdwenen. De trap was vlak­bij en samen met het zwembadpersoneel konden we drenkeling ruggelings op het droge sjorren. Op de kant constateerde ik wel een ademhaling en we legden hem (lastig als iedereen nat en glad is) in de stabiele zijlig­ging.

Ik bleef de ademhaling controleren. Het zwembad­personeel was de procedure drenkeling opgestart. De zwemzaal werd ontruimd, de AED gehaald en 1-1-2 gealarmeerd. De ademhaling van onze drenkeling stopte binnen de minuut en, alsof het de vanzelfspre­kendste zaak van de wereld was, begon de badmeester met dertig keer uitwendige hartmassage en ik blies tussendoor twee ademteugen bij het slachtoffer naar binnen.

Reanimatie met twee helpers, dus fout volgens de meest recente richtlijnen! Nee hoor, vroeger hadden we dit ‘samen reanimeren’ zo geleerd en eigenlijk ging het prima. De AED werd aangesloten en na analyse gaf deze aan dat een schok moest worden toegediend. Na de analyse moesten we verder met reanimatie. Niet voor lang, want het slachtoffer begon te braken. Vol verwachting wachtten we op de dingen die komen gingen. De AED was druk doende met zijn analyse.

“Doorgaan met reanimatie”, kregen we te horen. Dus weer dertig keer uitwendige hartmassage, met een handdoek het braaksel wegvegen en twee beademingen. Na de volgende analyse van de AED moest weer een schok worden toegediend en pal daarop kwam het hele professionele circus aanzetten: twee ambulances, want er was door de receptioniste al direct via 112 doorgegeven dat met de reanimatie was begonnen, een politieagent en twee brandweerwagens, het was im­mers in een zwembad!

De drenkeling werd aangesloten op de ambulance­apparatuur, kreeg medicijnen toegediend en werd op de brancard gelegd. Zijn ademhaling kwam hortend en stotend weer op gang en het slachtoffer kreeg weer een eigen ritme. Maanden later kwam de onfortuinlijke zwemmer met een grote slagroomtaart en cadeaus be­danken voor zijn redding. Bij de nabespreking met het zwembadpersoneel kwamen we tot de conclusie dat we mogen spreken van een succesvolle reanimatie en een fantastische samenwerking. Wel hebben wij elkaar plechtig beloofd het een volgende keer precies volgens de nieuwste richtlijnen ( om de twee minuten wisselen) te zullen doen, maar of dit ook werkelijk zal gebeuren? Ingeslepen handelingen veranderen kost veel tijd.

Related posts